Blog #2 “Hoe voel je dat dan?”
#2 ~The healer in me~
Van nature `voel´ ik sferen al sinds ik klein was: ruzie, verdriet, boosheid, blij….. noem het maar op. Dit zag ik vaak als lastig. Ik was snel overprikkeld en begreep vaak niks van deze wereld want ik dacht oprecht dat iedereen dit gevoel ervaarde. En al snel ontwikkelde ik een aantal copingmechanismen om hiermee om te gaan. Ik kwam over als een stil, dromerig, verlegen kind, gewoontjes. Ondertussen ontwikkelde ik een enorm please gedrag om de sfeer goed te houden. Mijn eigen gevoel zette ik voor het gemak in de hoek. Naarmate ik ouder werd, raakte dit `voelen´op de achtergrond en paste ik me aan, zoals dat gaat met opgroeien. In het gezin, op school, bij je vrienden en op je werk. Soms kom je speciale mensen tegen die je pad kruisen, en als je geluk hebt blijven ze. Het zijn mensen die je laten zien wie je in de kern werkelijk bent. Die je een spiegel voorhouden en je echt zien. Ik heb het geluk dat op mijn levenspad verschillende mensen zijn gebleven en waarvan ik veel heb geleerd. En zo ook de juiste keuzes heb gemaakt, alhoewel de weg er naartoe erg hobbelig en soms doodlopend was. Het was comfortabeler om niet naar de signalen van mijn lijf te luisteren. Maar je lichaam liegt niet en het stemmetje in mij schreeuwde steeds harder. Terug naar de kern was de enige optie. En het begon weer te stromen. “Hoe voel je dat dan?” is een vraag die ik vaak krijg. Intuïtief voel ik of iemand verdrietig is, overprikkeld, door een zware tijd gaat of juist in een hele goede vibe zit. En zelfs dierbaren om hun heen voel ik soms. Daar waar gewenst is help ik. Helderziend ben ik niet en ik kan ook geen voorspellingen doen. Dus het kan alle kanten op gaan, en dan gebeurt er soms ook gewoon niks.
Het kan ook zijn dat het van mijn kant even niet stroomt. Ook ik heb dagen dat het niet lekker loopt. Nu luister ik hiernaar. En neem de tijd die ik nodig heb. Opladen in de natuur, even een moment voor mezelf, of bewust even geen telefoon. Vaak voelen we allemaal wel wat we nodig hebben. Of is er een stemmetje die je verteld dat je iets beter niet kunt doen. Je lijf die aangeeft dat je pijn hebt.”Waar zou dat van komen? Wat heb ik verkeerd gedaan?” Dat is je lijf die verteld wat t nodig heeft of een schreeuw om aandacht. En meestal verdoven we dit met weer de telefoon pakken, appjes checken, social media, Netflixen, ongezond eten, alcohol drinken enz…. Om maar niet te voelen en meteen een dopamine shotje te krijgen. Quick fix! Ik ben hier maar al te goed mee bekend.
Ik ben wel eens vaker een healer genoemd omdat ik de vinger ook op de pijnlijke plek leg.
De juiste snaar aanraak, of iets kan triggeren wat je eigenlijk heel ver weg hebt verstopt. Met mijn behandelingen en voelen, wil ik je juist helpen om jezelf te ont-dekken. Je ware zelf te laten zien en niet te be-dekken. Met veel zachtheid, en op een rustig tempo. Met behulp van massage & reiki kom je in je zelfhelend vermogen en kun je meer dan je denkt. Je gaat helen. Want iedereen verdiend het om gewoon te kunnen zijn zoals je in de kern echt bent.
___________________________________________________________________________________________________________________________________________
Blog #1~Loslaten~
“Tot straks mam”.....
Nog een kusje op je wang, aai over je hoofd. Ik twijfel of ik wel naar huis moet gaan. Op de achtergrond speelt de playlist met oude Limburgse liedjes. Ik hoor de zin “laat je moeder niet alleen”..... Is dit nu een teken?? Ik heb afgesproken dat ik nu naar huis ga. Even opfrissen, eten, proberen wat te slapen. En dan waak ik de nacht. “Tot straks mam” zeg ik, en ik hou mijn tranen nog net binnen.
Als ik een uurtje thuis ben, gaat mijn telefoon. Ik vloek hardop, want ik weet het al. Mijn broer aan de telefoon, ik ben nog net getuige van haar laatste ademtocht…
En dat is het dan. Ik dacht de laatste weken veel na over het overlijden van mam. Zal ik bij haar zijn? De keus is aan haar. Onze moeder-dochter relatie is, nadat pap overleed, stukje bij beetje veel hechter geworden. Tenminste, zo heb ik dit ervaren. Tegelijkertijd moest ik mam ook langzaam meer loslaten. De dementie nam steeds meer grip op haar. En ik raakte mam langzaam kwijt. Maar eigenlijk ook niet echt. Want ook al herkende mam me niet meer als ik bij haar op bezoek kwam, als ik contact met mam maakte, voelde ik nog altijd onze diepe band. Want die blijft.
Ondanks alles, waren de afgelopen weken ook mooi. Stukje bij beetje liet mam het leven los. Ook voor mij hielp dit bij het loslaten. Loslaten van de fysieke band met mam. En ergens voel ik haar sterker dan ooit. Herenigd met pap en al haar dierbaren om zich heen.
Maar ook het stukje loslaten van alles daaromheen, ver van huis. Ik heb echt geleerd om alleen maar te zijn. Dat te doen wat belangrijk is voor mij en mam. Verder helemaal niks.
En dat ging niet gemakkelijk! Controle loslaten, zelfs veel momenten in de overlevingsstand. Van een hoge piek ging ik rechtstreeks in een diep dal. En nu kijk ik met trots en dankbaarheid terug op deze periode.
Mam heeft me geleerd om niet zomaar op te geven, sterk te zijn, zorgzaam voor je naasten, authenticiteit en voor jezelf op te komen. Je kunt meer aan dan je zelf in eerste instantie denkt.
Mam haar sterke wil en doorzettingsvermogen, helpt me nu om er weer bovenop te komen.
De wandelingen in de natuur zorgen ervoor dat ik weer helder kan nadenken. En het aarden met de blote voetjes in het gras, zorgt dat mijn lijf weer kan resetten. De zon komt elke ochtend weer op, en brengt ons iedere dag energie. Laat je verdriet toe, stop het niet weg, verdoof het niet. Het is niet meer als voorheen, maar ga de leegte niet opvullen. Stel jezelf de vraag, hoe gaat dit een plekje krijgen in mijn leven? Wat heb ik nodig? “Geniet van de kleine dingen in het leven, want op een dag zul je terugkijken en beseffen dat ze de grote dingen waren”. Je bent niet alleen….durf te kiezen voor jezelf en start met helen❤️🩹
(laat je me weten wat je van mijn eerste blog vindt? Je mag me een mailtje/appje sturen of reageren middels het contact formulier, bedankt dat je de tijd hebt genomen om mijn blog te lezen)
Vergeet me nietjes, voor altijd in mijn hart mam
Reactie plaatsen
Reacties
Ha Lilian, zo herkenbaar ! Mooie blog. Poeh een hobbelig pad maar we komen er altijd wel weer door! Groetjes aan Derk en de kids 😘