#1~Loslaten~
“Tot straks mam”.....
Nog een kusje op je wang, aai over je hoofd. Ik twijfel of ik wel naar huis moet gaan. Op de achtergrond speelt de playlist met oude Limburgse liedjes. Ik hoor de zin “laat je moeder niet alleen”..... Is dit nu een teken?? Ik heb afgesproken dat ik nu naar huis ga. Even opfrissen, eten, proberen wat te slapen. En dan waak ik de nacht. “Tot straks mam” zeg ik, en ik hou mijn tranen nog net binnen.
Als ik een uurtje thuis ben, gaat mijn telefoon. Ik vloek hardop, want ik weet het al. Mijn broer aan de telefoon, ik ben nog net getuige van haar laatste ademtocht…
En dat is het dan. Ik dacht de laatste weken veel na over het overlijden van mam. Zal ik bij haar zijn? De keus is aan haar. Onze moeder-dochter relatie is, nadat pap overleed, stukje bij beetje veel hechter geworden. Tenminste, zo heb ik dit ervaren. Tegelijkertijd moest ik mam ook langzaam meer loslaten. De dementie nam steeds meer grip op haar. En ik raakte mam langzaam kwijt. Maar eigenlijk ook niet echt. Want ook al herkende mam me niet meer als ik bij haar op bezoek kwam, als ik contact met mam maakte, voelde ik nog altijd onze diepe band. Want die blijft.
Ondanks alles, waren de afgelopen weken ook mooi. Stukje bij beetje liet mam het leven los. Ook voor mij hielp dit bij het loslaten. Loslaten van de fysieke band met mam. En ergens voel ik haar sterker dan ooit. Herenigd met pap en al haar dierbaren om zich heen.
Maar ook het stukje loslaten van alles daaromheen, ver van huis. Ik heb echt geleerd om alleen maar te zijn. Dat te doen wat belangrijk is voor mij en mam. Verder helemaal niks.
En dat ging niet gemakkelijk! Controle loslaten, zelfs veel momenten in de overlevingsstand. Van een hoge piek ging ik rechtstreeks in een diep dal. En nu kijk ik met trots en dankbaarheid terug op deze periode.
Mam heeft me geleerd om niet zomaar op te geven, sterk te zijn, zorgzaam voor je naasten, authenticiteit en voor jezelf op te komen. Je kunt meer aan dan je zelf in eerste instantie denkt.
Mam haar sterke wil en doorzettingsvermogen, helpt me nu om er weer bovenop te komen.
De wandelingen in de natuur zorgen ervoor dat ik weer helder kan nadenken. En het aarden met de blote voetjes in het gras, zorgt dat mijn lijf weer kan resetten. De zon komt elke ochtend weer op, en brengt ons iedere dag energie. Laat je verdriet toe, stop het niet weg, verdoof het niet. Het is niet meer als voorheen, maar ga de leegte niet opvullen. Stel jezelf de vraag, hoe gaat dit een plekje krijgen in mijn leven? Wat heb ik nodig? “Geniet van de kleine dingen in het leven, want op een dag zul je terugkijken en beseffen dat ze de grote dingen waren”. Je bent niet alleen….durf te kiezen voor jezelf en start met helen❤️🩹
(laat je me weten wat je van mijn eerste blog vindt? Je mag me een mailtje/appje sturen of reageren middels het contact formulier, bedankt dat je de tijd hebt genomen om mijn blog te lezen)
Vergeet me nietjes, voor altijd in mijn hart mam